مستى عشق نيست در سر تو رو كه تو مست آب انگورى بگذر از نام و ننگ خود حافظ ساغر مىطلب كه مخمورى 4 . اى كه بر تربت ما مىگذرى همت خواه كه زيارتگه رندان جهان خواهد بود 5 . عشقت رسد به فريادگر خود به سان حافظ قرآن ز بر بخوانى با چهارده روايت 6 . ز حافظان جهان كس چو بنده جمع نكرد لطايف حكمى با نكات قرآنى 7 . ز چنگ زهره شنيدم كه صبحدم مىگفت فداى حافظ خوش لهجه خوش آوازم 8 . حاش لله كه نيم معتقد طاعت خويش اين قدر هست كه گه گه قدحى مىنوشم 9 . من اگر باده خورم ورنه چه كارم با كس حافظ راز خود و عارف وقت خويشم 10 . در شأن من به دُردكشى ظن بد مبر كآلوده گشت خرقه ولى پاكدامنم 11 . ديده بدبين بپوشاناى كريم عيب پوش زين دليريها كه من در كنج خلوت مىكنم حافظم در مجلسى ، دُردى كشم در محفلى بنگر اين شوخى كه چون با خلق صنعت مىكنم 12 . من ار چه حافظ شهرم جوى نمىارزم مگر تو از كرم خويش يار من باشى 13 . خدا داند كه حافظ را غرض چيست و علم الله حسبى من سؤالى